دانشمندان روزه داری متناوب را بدون کمتر خوردن آزمایش کردند و هیچ فایده ای برای متابولیسم پیدا نکردند

غذا خوردن با محدودیت زمانی (TRE) شکلی از روزه داری متناوب است که مصرف غذای روزانه را به فاصله ای بیش از ده ساعت محدود می کند و پس از آن یک دوره ناشتا حداقل ۱۴ ساعت را دنبال می کند. این رویکرد به عنوان یک استراتژی ساده برای حمایت از مدیریت وزن و سلامت متابولیک رایج شده است. مطالعات حیوانی نشان می دهد که TRE می تواند از جوندگان در برابر چاقی مرتبط با رژیم غذایی و مشکلات متابولیک محافظت کند. مطالعات قبلی روی انسان فوایدی مانند افزایش حساسیت به انسولین، سطح قند خون و کلسترول سالم‌تر و کاهش جزئی وزن و چربی بدن را گزارش کرده‌اند. در نتیجه، TRE به طور گسترده به عنوان ابزاری امیدوارکننده برای جلوگیری از مقاومت به انسولین و دیابت در نظر گرفته می شود.

شواهد متناقض از مطالعات قبلی

با وجود محبوبیت آن، تحقیقات گذشته در مورد TRE نتایج متفاوتی به همراه داشته است. بسیاری از مطالعات نتوانسته‌اند تعیین کنند که آیا بهبودهای مشاهده شده سلامتی به دلیل فواصل کوتاه‌تر غذا خوردن، کاهش ناخواسته کالری یا ترکیبی از هر دو است. علاوه بر این، اکثر مطالعات قبلی دریافت کالری یا کنترل سایر عواملی که ممکن است بر نتایج متابولیک تأثیر بگذارند را به دقت کنترل نکردند.

برای رفع این شکاف ها، پروفسور DifE، رئیس بخش متابولیسم مولکولی و تغذیه دقیق و پروفسور Charité – Universitätsmedizin Berlin. اولگا رامیچ آزمایشی ChronoFast را طراحی کرد. هدف آزمایش این بود که آیا یک پنجره هشت ساعته غذا خوردن باعث بهبود حساسیت به انسولین و سایر نشانگرهای متابولیک در زمانی که کالری دریافتی ثابت نگه داشته می‌شود یا خیر.

مطالعه ChronoFast چگونه انجام شد؟

این مطالعه از یک طرح متقاطع تصادفی استفاده کرد و شامل ۳۱ زن مبتلا به اضافه وزن یا چاقی بود. هر شرکت کننده به مدت دو هفته دو برنامه غذایی متفاوت را دنبال کرد. یکی از برنامه ها شامل خوردن زود هنگام با محدودیت زمانی بین ساعت ۸ صبح تا ۴ بعد از ظهر بود. (eTRE). دیگری برنامه بعدی را از ساعت ۱۳:۰۰ تا ۲۱:۰۰ (ITRE) تماشا کرد. در هر دو مرحله، شرکت‌کنندگان وعده‌های غذایی تقریباً یکسانی را با محتوای کالری و مواد مغذی یکسان (ایزوکالری) خوردند.

محققان طی چهار بازدید از کلینیک نمونه خون جمع آوری کردند و آزمایش های تحمل گلوکز خوراکی را برای ارزیابی متابولیسم گلوکز و چربی انجام دادند. پایش مداوم گلوکز، سطح قند خون را به مدت ۲۴ ساعت ردیابی کرد، در حالی که مصرف غذا با جزئیات ثبت شد. فعالیت بدنی با استفاده از حسگر حرکتی کنترل شد. پروفسور از Charité – Universitätsmedizin Berlin. این تیم با همکاری آخیم کرامر، تغییرات ساعت داخلی بدن را با استفاده از سلول های خونی جدا شده نیز بررسی کردند.

اندازه گیری ساعت داخلی بدن

زیست‌شناسی انسان از ریتم‌های تولید شده درونی پیروی می‌کند که تقریباً با طول یک روز همسو هستند. از این رو این ساعت ها به عنوان ساعت های شبانه روزی شناخته می شوند (به لاتین: circa و dia). این ریتم ها به تنظیم تقریباً هر فرآیند فیزیولوژیکی از جمله خواب و متابولیسم کمک می کنند. تقریباً همه سلول‌های بدن ساعت‌های داخلی خود را دارند که می‌توانند تحت تأثیر نور، فعالیت بدنی و زمان‌بندی غذا قرار بگیرند.

برای اندازه گیری فازهای شبانه روزی فردی، پروفسور دکتر آخیم کرامر تست BodyTime را توسعه داد. این آزمایش تنها به یک نمونه خون نیاز دارد و تصویری عینی از زمان‌بندی داخلی فرد ارائه می‌کند. مطالعه ChronoFast از این روش استفاده کرد و تأیید کرد که برنامه غذایی می تواند ساعت داخلی انسان را تغییر دهد.

هیچ بهبود متابولیک یافت نشد

علیرغم انتظارات مبتنی بر تحقیقات قبلی، مطالعه ChronoFast هیچ تغییر بالینی قابل توجهی در حساسیت به انسولین، قند خون، چربی خون یا نشانگرهای التهابی پس از دو هفته مداخله نشان نداد. رامیچ توضیح می دهد: “نتایج ما نشان می دهد که مزایای سلامتی مشاهده شده در مطالعات قبلی به احتمال زیاد به دلیل کاهش ناخواسته کالری به جای کاهش زمان غذا خوردن است.”

در حالی که معیارهای متابولیک تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماندند، زمان وعده های غذایی بر ریتم شبانه روزی تأثیر گذاشت. تجزیه و تحلیل سلول های خونی نشان داد که ساعت داخلی به طور متوسط ​​۴۰ دقیقه در برنامه غذایی دیرهنگام نسبت به برنامه غذایی اولیه تغییر می کند. شرکت‌کنندگانی که پنجره غذای بعدی را دنبال کردند نیز به رختخواب رفتند و دیرتر از خواب بیدار شدند. بیک پیترز، نویسنده ارشد این مطالعه می‌گوید: «زمان‌بندی مصرف غذا به‌عنوان نشانه‌ای برای ریتم‌های بیولوژیکی ما، مشابه نور عمل می‌کند».

کالری و زمان بندی فردی ممکن است از همه مهمتر باشد

این یافته ها اهمیت تعادل کالری را در به دست آوردن فواید سلامتی از روزه داری متناوب نشان می دهد. رامیچ در پایان می‌گوید: «کسانی که می‌خواهند وزن خود را کاهش دهند یا متابولیسم خود را بهبود بخشند، باید نه تنها به ساعت، بلکه به تعادل انرژی نیز توجه کنند.

تحقیقات آینده باید بررسی کند که آیا ترکیب تغذیه با محدودیت زمانی با کاهش مصرف کالری مزایای قوی تری دارد یا خیر. هدف دانشمندان همچنین درک بهتر این است که چگونه عوامل فردی مانند کرونوتیپ و ژنتیک می‌توانند بر نحوه واکنش افراد به برنامه‌های غذایی مختلف تأثیر بگذارند.